...

  Μισώ τους ανθρώπους που όχι μόνο μου επιδεικνύουν τα λάθη που έκανα στο παρελθόν αλλά πιστεύουν πως θα έπρεπε να τα θυμάμαι κάθε μέρα, να ζώ με τις τύψεις αυτών κ να υπενθιμίζω στον εαυτό μου πως κάθετι κακό που μου συμβαίνει είναι εξαιτίας των πράξεων αυτών!!
             Συγνώμη που θα σας το χαλάσω.... Αλλά να πάτε να πνιγείτε!!
   Ποίος σας είπε ότι δεν τα πλήρωσα αυτά τα λάθη?? Ποίος σας είπε πως δεν είχα τύψεις για αυτά? Περιμένατε να είμαι τέλεια όταν ήμουν σε μικρή ηλικία? Πώς θα μάθενα? Εσείς δεν κάνατε λάθη? Προφανώς κ όχι ε? Είστε η επιτομή της τελειότητας... Μπράβο σας!! Συγχαρητήρια!! Πάρτε ένα βραβείο για τον κόπο σας!! Αλίμονο... Το αξίζετε!!
  Μίζεροι άνθρωποι... Δεν τους μπορώ!!! Γι'αυτο τους διώχνω έναν έναν από τη ζωή μου!! Δεν θέλω να με ρίχνουν ώντας προσκολλημένοι στο παρελθόν!! Ότι έγινε έγινε... Πάει... Πέρασε!! προχωράει η ζωή...  Εσείς?? Κολλάτε εκεί και προσπαθείτε να δηλητηριάσετε τις ψυχές των άλλων επειδή δεν είστε ευτυχισμένοι!! Το να μη θέλετε να πάτε μπροστά ή να μη θέλετε να σωθείτε είναι δικαίωμα σας! Δεν έχετε κανένα όμως δικαίωμα να τραβάτε στο βούρκο μαζί σας κι άλλους ανθρώπους! Δεν φταίνε σε κάτι επειδή εσείς τα βλέπετε όλα μαύρα!! Δεν είναι όλος ο κόσμος εναντίον σας!! Εσείς είστε εναντίον του κόσμου!! Επειδή έχετε κακές εμπειρίες απο κάποιους δεν σημαίνει πως όλοι μας είμαστε σάποιοι!! Δώστε ευκαιρίες! Τι έχετε να χασετε?? Αναρωτηθήκατε ποτέ όμως γτ μονίμως πέφτετε σε σκάρτα άτομα??Μήπως είστε κ εσείς λίγο προκατειλλημένοι?? Μήπως ο χαρακτήρας σας δεν χαρίζει κάστανα ούτε σε άστεγο? δεν γίνετε να έχουν όλοι άδικο κ εσείς μόνο δίκιο!! Κάτι δεν πάει καλα, δεν νομίζετε? Κοιτάξτε το...
   Κάποια πράγματα αρχίζουν να γίνονται όμορφα μόλις παραδεχτούμε την αρνητική τους φύση και τα αποδεχτούμε!!Εσάς τα λάθη σας αρκετά δεν τα πληρώσατε? Μήπως είναι καιρός να τα αφήσετε πίσω? Σκεφτείτε το...

Κενό...

  Πολύ φοβάμαι πως τελικά θα μείνω μόνη μου! Δεν είναι ότι δεν εχω ανθρώπους στη ζωή μου που δεν μ'αγαπάνε... Εγώ δεν αγαπώ όπως θα ήθελα!! Είναι σκληρό αλλά πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου δεν τους αγαπάω όπως θα ήθελαν ή τους αξίζει! Πολύ λυπηρό... Λές κ μου πήρε τη δυνατότητα να αγαπάω!
  Αγάπησα, όμως, τόσο δυνατά, τόσο ολοκληρωτικά έναν άνθρωπο που νόμιζα με αγαπούσε κ εκείνος!! Έπεσα από τα σύννεφα... Έδωσα όλο μου το είναι, ένιωθα πως πήγαινα στη σωστή κατεύθυνση αλλά έφαγα με πολύ μεγάλη μαεστρία τα μούτρα μου!! Τι υποκρισία, τι θέατρο είδα! Τύφλα να είχαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας! Πονάει ακόμα η καρδιά μου!! Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα φτιάξει και είναι κρίμα! Βασίζονται τόσα πολλά από αυτό. Η ίδια μου η ευτυχία!
   Υπάρχουν βράδια που ακόμη κλαίω, Όχι  γιατί μου λείπει εκείνος! Επειδή έχω ένα κενό μέσα μου.. Το νιώθω τόσο έντονα κ δεν ξέρω τι να κάνω!! Τις περισσότερες φορές δεν ακούω καν την καρδιά μου να χτυπάει ακόμα κ αν βάλω το χέρι μου επάνω της!! Τόσο άδεια νώθω! Τι ζημιά κ αυτή.. Πως μπορεί ένα τόσο μεγάλο κενό να ξαναγεμίσει; Τι χρειάζεται για να διορθωθεί; Δεν είναι ανάγκη να είναι τέλειο αρκεί να με γεμίζει!!
  Κι εκεί είναι που έρχεται ένα άλλο ερώτημα! Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον  με άδεια καρδιά; Κ η απάντηση προβλέψιμη... Επειδή είσαι εσύ! Τι με κάνει τόσο ξεχωριστή; Όλα σου! Δεν καλύπτομαι.. Να σε κοιτάνε 2 μάτια με τόση αγάπη, στοργή και κατανόηση, όλα όσα ήθελες ποτέ να τα βλέπεις σε αυτή την ψυχή! Να σε αγκαλιάζουν 2 χέρια έτοιμα να σε φροντίσουν σε κάθε σου ανάγκη! Μια καρδιά διατεθιμένη να γεμίσει όλα σου τα κενά χωρίς να τη νοιάζει! Οι ποιητικές εξομολογήσεις κάθε τρείς και λίγο, ο ρομαντισμός σε μικρές λεπτομέρειες, το βλέμμα που όλες μας ονειρευόμαστε όταν δεν κοιτάμε! Ξέρετε πιο λέω... Αυτό που δεν βλέπουμε ποτέ αλλά το νιώθουμε πάντα καρφωμένο επάνω μας όταν εμείς κάνουμε κάτι άλλο.. Της υπερηφάνειας! Ότι ένας άγγελος κάθεται δίπλα του! Το πόσο τυχερός είναι που έχει αυτόν που αγαπάει! Κοιτάει συνέχεια για να δεί πως είναι αλήθεια..
           Κι εγώ τόσο απόμακρη! Σαν να μη με αγγίζει...Πόσο δίκαιο είναι αυτό?
  Το μυαλό μου αλλού, η καρδιά μου χαμένη!! Φοβάμαι πολύ πως θα μείνω μόνη... Όχι από ανθρώπους δίπλα μου... Αλλά το πόσο μόνη νιώθω μέσα μου... Με τρομάζει πιο πολύ από το πρώτο!! Και δεν ξέρω τι να κάνω... Τόσος καιρός πέρασε! Ακόμα τίποτα... Χάνω τον εαυτό μου? Δεν θέλω να μείνω μόνη...

Δεν έχει..

  Πάντα ήθελα να χορεύω! Δεν θυμάμαι στιγμή που να μην με σκεφτόμουνα πως χόρευα! Από την πρώτη φορά που είδα μια μπαλαρίνα!! Τι χάρη... Τι κίνηση... Η έκφρασή της... ήταν όλα όσα ήθελα να κάνω! Με εξέφραζε κ ας ήμουν μόνο 4 όταν την πρωτοείδα...
  Αλλά ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε αυτό το όνειρο! Θές η μή επιμονή μου? Ή πως όταν το ζήτησα μου είπαν πως είμαι πολύ παχουλή? Ράγισε η καρδιά μου... Από τότε μπήκα σε ένα κόσμο διαρκούς μελαγχολίας!! Δεν ήμουν αρκετά καλή!Λίγο καιρό αργότερα όμως είδα ένα κοριτσάκι πιο παχουλό από μένα σε γυμναστικές επιδείξεις! Ζήλεψα... Θύμωσα! Αλλά δεν μίλησα... εν ήξερα πώς...Με πείραξε!! Αντί να μου πουν την αλήθεια πως ήταν θέμα οικονομικό το έριξε πάνω μου! Μικρή ήμουν... όχι χαζή! Ακόμα κ αν δεν ήξερα από λεφτά. καταλάβαινα το δεν έχουμε! Εγώ όμως κατάλαβα πώς δεν είμαι καλή! Πως δεν γεννήθηκα για να είμαι καλή σε αυτό που η καρδιά μου λαχταρούσε από μικρή...
  Όλες οι προσπάθειές μου οι επόμενες στέφθηκαν με αποτυχία!! Η έλλειψη αυτοεκτίμησης μάλλον! Δεν πάλεψα γι'αυτό γιατί πάντα νόμιζα πως δεν ήμουν αρκετά καλή! Το ζήτησα όμως.. Ίσως όχι τόσο επίμονα όσο θα έπρεπε, αλλά το ζήτησα! Η αδιαφορία για τη λαχτάρα της ψυχής μου με ενοχλούσε! Αλλά δεν μίλησα! Αυτή τη φορά ήξερα πως αλλά δεν νοιάστηκε κανείς...
  Έφτασα σε ηλικία μικρή μεν για τον κόσμο αλλά όχι για το σώμα μου που άρχισε από νωρίς να μπαίνει στις δυσκολίες της ενήλικης ζωής! Εκεί ήταν που η φύση η ίδια έλεγε πως πλέον δεν μπορούσα να κάνω κ πολλά! Μπαλαρίνα με καμπύλες,βλέπεις, δεν υπάρχουν, έτσι δεν είναι; Ούτε κάτω από 1.70! Την πάτησα για τα καλά δηλαδή... Η φύση με προετοίμαζε για άλλα πράγματα, όχι χορό...
  Δοκίμασα κι άλλα είδη χορού!! Τα λάτρεψα όλα!! Την ιδιαιτερότητα, την έκφραση, το στήσιμο που είχε το καθένα... Ήταν ότι λαχταρούσε το κορμί μου να κάνει.. Το ήθελα απεγνωσμένα!! Αλλά και πάλι τείχη ψηλά χτισμένα! Αυτή τη φορά όμως μίλησα... Ήμουν επαναστατημένη έφηβη με αιτία όμως! Δεν το έκανα με σωστό τρόπο όμως... Δεν ήξερα! Δεν μου μάθανε να έχω επιχειρήματα, να έχω ψάξει αυτά που θέλω! Το αποστομωτικό δεν έχουμε ήρθε να με καταρρακώσει...
  Το άφησα λοιπόν! Και εκείνο με άφησε! Είχα φτάσει και σε μία ηλικία που δεν μπορούσα να πάρω βάσεις πια!! Είχα χάσει την όρεξή μου το κυριότερο!! Αλλά ακόμα θέλω!Εκείνο το παιδί μέσα μου ακόμα έχει εκείνη τη λαχτάρα!! Φωνάζει, χτυπιέται, γκρινιάζει και χαλάει κόσμο προκειμένου να περάσει το δικό του!! Άργησε όμως... Τώρα πια το ενήλικο σώμα που έχει αυτό το παιδί δεν έχει...
 
Δεν έχει όρεξη! Δεν έχει αντοχές! Απλά δεν έχει...